ล่องไพร

                                         หลง

ดึกดื่นชายคนหนึ่งย่ำเดินตามทางเท้าที่ใช้สัญจรระหว่างหมู่บ้านกลางป่าเขาลึก..

จันทร์ดาราฉายส่องแสง ผ่านช่องใบไม้ ก็เพียงพอพากายผ่านทาง

โดยมีเงาทะมึนขุนเขาเป็นฉากหลังดูน่าพรั่นพรึงยิ่งนัก  เสียงร้องสัตว์หากินกลางคืนผ่านประสาทหู 

 แยกประเภทพร้อมเพ่งมองกวาดสายตาไปสองข้างทาง และระวังหลัง ..

เสียงกรีดปีกของแมลงราตรี  ร่ำระงมไพร ฉับพลันชายผู้นั้นก็หยุดกึก..เย็นสันหลังวาบ

ค่อยๆย่อตัวลงนั่งเส้นประสาทตื่นตัวพร้อมรับมือกับสถานการณ์ที่ไม่พึงประสงค์

เสียงพรายฟ้ากระซิบสั่ง..

"อย่าหลงทางกลางป่างามจันทร์แสงส่องหล้า(เจิดจ้า)อาจนำพาใจให้ไหลหลง"        

ข้อความนี้ถูกเขียนใน พราน คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s