ร้าว

            

                          ร้าวร้าวร่วงใสพราวแตกผลึก  ประคองหวังรู้สำนึกว่าใจหาย

                    สลายแหลกแตกไหลเหลวกระจาย   จำจางหายเหมือนดั่งใจไร้จองจำ

                        ร้าวร้าวร้าวรานลึกสึกใจกร่อน  เคียงห่างหายใจรอนๆสุดเจ็บช้ำ

                 หวงหวงเธอลืมห้ามใจสุดระกำ  เหน็บเสี้ยนหนามทิ่มแทงตำค้างคาใจ

ข้อความนี้ถูกเขียนใน ร้อยเรียง คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s