ธรรมดา

       ธรรมดาที่ต้องลาจำใจจาก  ธรรมดาที่เราพรากจากกันไกล
 
       ธรรมดาที่ร่ำร้องยามต้องไป  ธรรมดาที่ต้องไหวเอนตามลม
 
       ธรรมดานั้นก็เพราะธรรมดา  คอยรับท่าเวลาถอยทางหวั่นไหว
 
       ธรรมดากับเวลาต้องก้าวไป  หนทางไหนที่ฉันไปสมใจตน.. 
ข้อความนี้ถูกเขียนใน ธรรมชาติ คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s