ความเหงาบนโลกใบแคบ..

   เสียงเม็ดฝนที่กระทบหลังคาเสียงดังเปาะแปะๆยามดึก "นอนไม่หลับ"คิดไปเรื่อยเปื่อยนึกถึงใครบางคนที่มีวลีเรียบง่ายแต่ยังคงคิดว่าไม่ใช่สิ่งที่ปกติรรมดา เพราะที่มาของเราเองรึ?อาจใช่!ที่เราเห็นสิ่งแวดล้อมรอบตัวเรามันผกผันทำให้ใจของเราต้องพึงสำรวมในประสาทสำผัสทั้งห้า เพราะที่ผ่านมามันไม่มีอะไรบังเอิญเลย ความอยากรู้อยากเห็นมันผลักไสความความคิดในเชิงบวกให้ไกลห่างจากตัวเองเหมือนดั่งกวางที่บาดเจ็บจากนายพรานผู้ช่ำชองการล่าในป่าเมือง เพียงเพราะเรามิอาจเหี้ยมเกรียมอำหิตดั่งพรานผู้นั้น หรือเพราะเรารังเกียจพฤติกรรมที่ไม่พึงประสงค์ มันทำให้จิตวิญญาณที่เราเชื่อว่าเป็นของขวัญจากผู้สร้างนั้นต้องหม่นหมองไปกับเกมส์ชีวิตที่นับวันมีแต่ต่ำลงไปทุกทีๆ ทุกอย่างสื่อสารผ่านไปผ่านมาเร็ววูบวาบมีม่านหมอกมายาไร้ความชัดเจนประสาทสัมผัสฝ้าฟาง ยิ่งสัมผัสมากยิ่งสับสนยากแยกแยะดีชั่ว ความคิดที่สร้างสรรถูกจำกัดกรอบให้แคบลง เพียงเพราะสิ่งรอบกายมับวูบไหวไปมาจิตใจจำด้านชาเพราะเหนื่อยหน่ายกับการคาดหวัง..จึงต้องเหงาบนโลกใบแคบนี้ต่อไป
ข้อความนี้ถูกเขียนใน ร้อยเรียง คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s