ปลายทางชีวิต..

   สิ่งที่เริ่มเห็นความเป็นมาและเป็นไป มันทำให้บางครั้งรู้สึกเสียดายเวลาที่เสียไปกับการรับใช้สิ่งที่เรียกว่า "ผู้กำหนด"ซึ่งทำให้ความทรงจำที่มีมาแต่เด็กนั้นถอยห่างจากชีวิตจริงไปทุกขณะ "อยู่เยี่ยงสัตว์"นั้นเริ่มพอกพูนมาในสมองของตนเองมากขึ้นๆ หันไปมองสังคมต่างถิ่นที่มีความจริงสัมผัสได้รู้สึกอิจฉาในชาติกำเนิดแต่เมื่อมองไปที่สังคมบางที่ก็หนักหนากว่าสังคมเรานัก เห็นสภาพเลือดเนื้อกระจายเต็มพื้นร่องรอยแรงระเบิดที่มีอนุภาพการทำลายล้างสูงนึกแล้วสยองพองขน แรงกระทำกดดันอันใดหรือที่ทำให้คุณค่าชีวิตของคนจึงมีค่าน้อยกว่าหมูหมากาไก่ ขออย่าให้บ้านเมืองเราต้องตกต่ำไปถึงจุดนั้นเลยเพราะยิ่งทำให้ฉันละอายที่จะบอกใครๆว่า"ฉันเป็นคนไทย"เห็นปลายทางชีวิตต่างๆที่เกิดมาล้วน"อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา"สรรพสิ่งไม่มีอะไรเที่ยงแท้แน่นอน..
ข้อความนี้ถูกเขียนใน ร้อยเรียง คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s