พินิจ..

             จะไพร่ฟ้าหน้าดำขาวยาวหรือสั้น เราหรือท่านที่นอนฝันกันกี่หน

             นอนนับเดือนนับดาวเข้าใจตน.. เมฆเบื้องบนคล้อยเคลื่อนเกลื่อนนภา..

        ยามร่างกายล่วงเวลาพาเสื่อมถอย ใจล่องลอยร่วงโรยราท่าไม่ไหว

        มองเรื่องราวผ่านมาได้เสี้ยวใจ จึงจำใจจำจากมาลาจากจร..

        ดวงวิญญา รอเวลาโบกโบยบิน..ไปถึงถิ่นสู่ฟากฟ้าสมดังฝัน.

             แม้นถึงวันเราจำพรากจำจากกัน เพียงคืนวันผันผ่านนานลืมเลือน.

             จัก..จำยอม สมยอมสมร่วมคิด หยุดพินิจคิดไว้บ้างฝั่งผิดฝา

        แม้ควบคุมโลกาไว้ใต้บาทา แต่เวลาหาใช่ให้หยุดเดิน

             มองรอยเท้าที่ก้าวเดินอย่าเพลินหลง อย่าเข้าพงดงหนามถามรอยไถ

        หากใจแท้ เที่ยงตรง จงก้าวไป เพียงหัวใจตั้งมั่นฝันของตน…(ใคร)

             มีขุนเขากั้นขวางอยู่ข้างหน้า  มีธาราเคี่ยวเชี่ยวกรากกลางไพรสน

             ดงขวากหนามแทงทิ่มตำทางทุกข์ทน เมื่อผ่านพ้นค้นพบทางสว่างใจ…(เรา)

 

ข้อความนี้ถูกเขียนใน ร้อยเรียง คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s